تبليغاتX
دُر دانه به وبلاگ دُر دانه خوش امدید




 width=





نویسنده صادق ‍



آثار تاريخي يك انسان



دوستان من تنها



::..:..::



آمار وب



طراح قالب:



موزیک و سایر امکانات





هـــــر ذرهء خـــــاک من زبـــــانــــی دارد

از گـــــردش دهـــــر دوستـــــانــــــی دارد

این کهنــــه ردای من نهــــــان در هر چین

تــــاج و کـلــــه جهـــــان ستــــانـــــی دارد

 

کاش میدانستم ... به چه می اندیشی ؟؟؟
که چنین گاه به گاه
میسرانی بر چشم.... غزل داغ نگاه !
می سرایی از لب.....شعر مستانه آه !

راز زیبایی مژگان سیاه
در همین قطره لغزنده غم ....پنهان است !
و سرودن از تو
با صراحت ! بی ترس ! .... باز هم کتمان است !

کاش میدانستم ... به چه می اندیشی ؟؟؟

رنج اندوه کدامین خواهش
نقش لبخند لبت را برده ؟؟؟

نغمه زرد کدامین پاییز ...
غنچه قلب تو را پژمرده ؟؟؟؟

کاش میدانستی .... به چه می اندیشم ؟
که چنین مبهوتم ....
من فقط جرعه ای از مهر تو را نوشیدم !!!
با تو ای ترجمه عشق "خدا" را دیدم !!!

آه ای میکده ام !!!
گاه بیداری را
از من و بیخبری هیچ مخواه !
که من از مستی خود هشیارم !

کاش میدانستی ... به چه می اندیشم !!!
کاش میدانستی!!!!
کاش ...


[+] نوشته شده توسط صادق در 10:11 | |






حکم روزه در قران

   

   ای کسانيکه ايمان آورديد فرض گردانيده شد بر

 شما روزه چنانکه فرض کرده شده بر کسانيکه پيش از

  شما بودند تا شما پرهيزگاری کنيد. القرآن الکريم ۲:۱۸۳


بوسيله روزه نفس شما به ترک لذت و خواهشات خو ميگيرد آنگاه شما می توانيد از لذايذ و آرزوهای که

 شرعاً حرام است نفس های خود را باز داريد روزه از توانايی و شهوت نفس می کاهد. شما را پارسا و

پرهيزگار ميسازد. در روزه گرفتن بزرگترين حکمت آنست که نفس سرکش اصلاح شود و اجرای احکام شرع

 که بر نفس دشوار و گران می آيد سهل گردد – تا شما پرگيزگار شويد بايد دانست که در ايام رمضان بر

يهود و نصارا روزه فرض شده بود، چون بر حسب نظر خود در آن تغيير و تبديل نمودند «لعلکم تتقون»

برايشان تعريض است. و مفهوم اين است که ای مسلمانان از فرمان او سر باز متابيد يعنی بسان يهود و

نصاری در اين حکم الهی خللی وارد نکنيد.


[+] نوشته شده توسط صادق در 2:58 | |






                     

              

              

  

                       


[+] نوشته شده توسط صادق در 2:31 | |






عشق نزد مولانا(عشق عوام)2

  

این قدرت عشق مجازی٬ عشق عامهء خلق٬ گاهی سحر انگیز است.

انچنانکه مادر دل برده ای

                               پیش گور بچهء نو مرده ای٬

رازها گوید به جد واجتهاد

                              می نماید زنده او را٬ ان جماد

پیش او هر ذرهء خاک گور

                              گوش دارد٬هوش دارد٬ وقت شور!

حی وقایم داند او ان خاک را

                              چشم . گوشی داند٬ ان خاشاک را

مستمع داند به جد ان خاک را

 خوش نگر این عشق ساحرناک را

اگر عشق عامهء خلق یعنی عامی ومجازی چنین است٬ پس

راه عشق حقیقی وسامی (بلند)بسی دشوارتر است.

ای دل٬ اندر عاشقی٬ تو نام نیکو ترک کن

 کابتدای عشق ورسوایی وبدنامیست ان

اندرون بحر عشقش٬ جامهء جان زحمتست

 نام ونان جستن٬به عشق اندر٬ دلا٬ خامیست ان

عشق عامه ی خلق٬خود٬ این خاصیت دارد٬دلا

! خاصه این عشقی که زان مجلس سامیست ان

 


[+] نوشته شده توسط صادق در 22:34 | |







جــامه سیه کرد کفر٫ نـور محمـد رسید
 
                                  طبل بقـــا کـوفتند ملــک مخلد رسید
 
روی زمین سبز شد،جیب دریــد اسمان
 
                                 بـار دگـر مه شکافت،روح مجـرد رسید
 

[+] نوشته شده توسط صادق در 1:28 | |








مبعث پیامبر نور ورحمت العالمین بر همه امت اسلامی مبارک باد.

                                                   

[+] نوشته شده توسط صادق در 22:4 | |






(عشق نزد مولانا(عشق عوام

 چنانکه دیدیم عشق٫ به معنی صورت ‍‍پرستی نیست، ان ننگ امیز است:

عشق هائی کز پی رنگی بود،

!عشق نبود،عاقبت ننگی بود

عشق ابنای زمان و ریاکاران ننگین است - مگر عشق خلق عامه

و ساده دلان، گرچه عشق مجازی باشد٫ اگر متکی بر صدق وراستی است،قدرت بیکران دارد:

 تلخ، از شیرین لبان خوش می شود

                                                خـار، از گــلزار دلکش می شود

 ای بسـا از نــازنینان، خـــــارکش

                                             بــر امــید گــــلعذاری مــاه وش

ای بســا حمال،گشـته پشت ریش،

                                             از بــرای دلــبر مــهروی خـــویش     

                                           

                                    


[+] نوشته شده توسط صادق در 19:28 | |







 



[+] نوشته شده توسط صادق در 18:27 | |










[+] نوشته شده توسط صادق در 18:18 | |










[+] نوشته شده توسط صادق در 16:39 | |






                                                                              
                                     

 

  یکی دیوانه ای

  آتش بر افروخت


                                 در آن هنگامه جان خویش را سوخت


همه خاکسترش را باد می برد


                                        وجودش را جهان از یاد می برد


تو همچون آتشی ای عشق جانسوز


                                           من آن دیوانه مرد آتش افروز


من آن دیوانه آتش پرستم


در این آتش خوشم تا زنده هستم

               

                       


[+] نوشته شده توسط صادق در 20:34 | |






نخل سخن


 

                                          درراه عشق رفتـــــن عاشـــق جریده به

 

  ازغیــــر دوست تـــــــــار تعلق بریده به

 

                                           با تیــــــغ آبــــــدار محبت دریــــــن سرا

 

    هر سر که  شــــورعشق ندارد  بریده به

 

                                                چشمی که آب شرم وحیا نیست محرم

 

     از دستگـــــاه دانـــش و بینش کشیده به

                                            بهر نمـــــوی آدم و عالـــــم چون آفتاب

 

   در سینه ی کــه مهر نبـــــاشد دریده به

 

                                         درگلشنی کــــه شاهـــــد گل جلوه میکند

 

   رنگ از ریاض عــــارض بلبل پریده به

 

                                            خواهی اگــــر تــــو کیفیت عشق بیزوال

 

    شهد ازلبـــــان ســـرو قدان ناچشیده به

 

                                 مارا چو ســـــرو قـــامت آزاده می سزد

                                    ای چرخ پیکر تو چون دونان خمیده به

                                          

                                             نـــادیــــده درک درد دل مـــا نمیکنــــی

 

  این راز سر به مهر تــــو را ناشنیده به

 

                                             خیر است اگر که مـــا نرسیدیم حیدری

 

  نخل سخن به بــــــاغ تمنـــــا رسیده به


[+] نوشته شده توسط صادق در 23:24 | |






موج رمنده

 

از خرمن هستی پرکاهی نگرفتیــــــم           برگردن دل بار گنـــاهی نگرفتیم

بردامن سروی ننشستیــــم چو گردی            درپای گلی جای گیــاهی نگرفتیم

یوسف نظران بود دریــــغا چو زلیخا           باقد خمیده ســر راهــــی نگرفتیم

دربتکده  ها صاحـــب  زنــار نگشتیم           تاری زسر زلف سیاهــی نگرفتیم

چون موج رمیدیم و به گوهر نرسیدیم           جا در دل دریای نگاهـی نگرفتیم

در پای سحر گوهر اشکـــی  نفشاندیم           درسینه ء شب دامن آهی نگرفتیم

                         از همسفران دور فتادیم زغفلت

                        رفتیم وره قافله گاهی نگرفتیـــم

 

                                              


[+] نوشته شده توسط صادق در 22:23 | |






معنی عشق نزد...

وسیله گواهی آدمی در بارهء سرگذشت عاشقی و

عشق، آلات موسیقی مانند چنگ و نی است:

چنگ را در عشق او

از بهر آن آموختیم،

کس نداند حالت من

نالهء من او کند!

در زیر و بم بانگ نی اسرار خطیری نهفته است،

که نمی توان همه را به هر کس گفت، چنانکه

در آغاز مثنوی آمده است:

سرّ پنهان است اندر زیر و بم

فاش گر گویم جهان بر هم زنم.

همچو نی زهری و تریاقی که دید!؟

همچو نی دمساز و مشتاقی که دید!؟

بانک نای بیان عشق است:

                                           

آتش عشق است کاندر نی فتاد

جوشش عشق است کاندر می فتاد

نی حدیث راه پر خون می کند

قصه های عشق مجنون می کند

بیماری و علت عشق غیر از بیمای ها و علت های دیگر است:

علت عاشقی ز علت ها جداست

عشق اسطرلاب اسرار خداست

حکمت و سبب شعر گفتن را چنین بیان می کد:

خون چو می جوشد، منش از شعر رنگی می دهم

پس همهء آن سالیان عمر آدمی که بدون عشق

در غفلت سپری شده است، ارزش ندارد:

عمری که بی عشق رفت،

هیچ حسابش مگیر!

آب حیاتست عشق

در دل و جانش پذیر!

عشق چو بگشاد رخت،

سبز شود هر درخت،

برگ جوان بر دمد،

هر نفس از شاخ پیر!

سر زخدا تافتی،

هیچ رهی یافتی؟

 جانب ره باز گرد

یاوه مرو خیر خیر!

                                                 

پس دلدادهء سرباز را باید که در تسلیم کردن هست

و بود خویش به عشق، درنگ نکند تا عشق را، چون برج

نوری، دریابد، در آن آتشی فروزان:

چو عشق آمد، که: جان با من سپاری؟

چرا زود نگویی، کآری آری!!

چو جان بیند جمال عشق، گوید:

شدم از دست و دست از من نداری!

بدیدم عشق را چون برج نوری

درون برج نوری، اه چه ناری!

                                      

                      

                   ادامه دارد                               


[+] نوشته شده توسط صادق در 18:53 | |






آزادی!

 

این نوشته را ۱۰ سال پیش در اثنای گذر ار مرکز شهر نوشتم!

البته یک مقدارش مال اون زمان وشرایط بود! حذفشان کردم.

باز هم باید اضافه کنم تا یادم نرفته،آن اینکه:نه ادیبم،نه شاعر،

نه فقیه،و نه هم فیلسوف!

فلهذا محتا ج راهنمایی! اگر کمی و کاستی وجود داشت،بازهم

راه نشان دادن یادتان نره! فکر کنم همین طور پیش برم نویسنده بشم!

البته کتابامو دوستانم چاپ می کنند

                   ای آزادی چقدر ترا به ابتذال کشانده اند.

 با دیدنت،آرزوی ندیدنت را می کنم!

مفاهیمت گم شده اند، و ارزشهایت را در خوفناکترین زندان بی ارزشی

به زنجیر اسارت بسته اند.

ای آزادی از آن روز که تاریخ قدم در نظام مالک و مملوک گذاشت

و انسانها به ارباب و نوکر تقسیم شدن و به دارا و نادار طبقه بندی گردیدن،

از آن روز تو دیگر غائب گشتی،و در پشت کوههای آرزو پنهان شدی!

از آن زمان تاریخ سازان قلب از نبودت، الهه ناپیدای ساختند و برای

جویندگان و پویندگانت چه سرابهای دروغین که ترسیم نکردند،

و برای یافتن و بدست اوردنت،ستمکشان و ستمدیدگان تاریخ چه

عاشقانه که نگشتن و به پایت چه خونها که هدیه ندادند!

و هنوز نیز بخاطرت قربانی می دهند. این بردگان محکوم بی گناهی!

مرثیه سرایان شبهای تاریکی، با طلوع آفتاب صبح است که هر بار از

نو به استقبال،  آن ترانه های شادی بخش، آمدنت و بدست اوردنت را

می سرایند.  گماشتگان زر و زور و تسبیح! همه جاده ها و راه های

رسیدن به ترا بسته اند!.

از دامنه کوهها، از فراز قله های بلند آزادی اندیشه، از پهنای صحراها،

از میان جنگل، از درون وادیها و شهرها، بساط هستی و بودنت را بر چیدند.!

باورمندان دروغینت، از نامت شعار ساختند و بر سر نیزه های ایمان اوران

راستینت بر افراشتن! اما همینکه به ان حلقه جادوی(قدرت) رسیدن اولین

نوک سر نیزه و خنجر بر قلب تو فرو رفت!

                                                                                       


[+] نوشته شده توسط صادق در 23:8 | |